اگر کسی هنر تو را درک نمی کند، هرگز غمگین نشو…

برای اینکه حال دلمان با نوشتن خوب باشد، باید بتوانیم به وسیله حرف زدن گاهی نوشته هارا ارائه کنیم، البته به حضور کسانی که وجودشان آرامش است نه سلب آرامش…
برای پیدا کردن آن آدم های سراسر آرامش در زندگی می کوشیم، تا حال دلمان خوب شود…
و از سایر افراد که نمی خواهند هنرمان را بفهمند هم دوری می کنیم …

برای اینکه بتوانیم نویسنده ای خوب باشیم، باید در این مسیر برای خوب صحبت کردن و به کرسی نشاندن حرف هایمان هم تلاش کنیم، ما باید با ارائه نظرات خود در این زمینه حامی و پشتیبان نوشته ها و اثراتمان باشیم. اما گاهی نوشتن شاید به تنهایی پاسخگو همه نیازهای ما باشد، چون معمولا بعضی  افراد نمیخواهند حرف های آدم های موفق را بفهمند و برای موفقیت دیگران چندان خوشحال نمی شوند، اما؛ همیشه هستند کسانی که شنونده حرف های ما باشند ، کسانی که دوستان ما هستند و هنرمان را می فهمند و ما باید حضور این آدم های ارزشمند را به آن آدم های بی درک غالب کنیم …

جان لنون می گوید: غمگین نشو وقتی کسی تلاشت را نمی بیند، هنرت را درک نمی کند.

طلوع خورشید منظره ای تماشایی است، اما همیشه مردم آن موقع صبح خواب هستند…

پس برای دیده تر شدن اثرات و نوشته هایمان یک بار آزمایش می کنیم و حرف می زنیم و بیان می کنیم… اگر کسی فهمید پس برای بهتر صحبت کردن و ارائه دادن نوشته هایمان تلاش می کنیم، اما اگر کسی نخواست که بفهمد آرام کنار می کشیم و فقط می نویسیم اینگونه راحت تر افراد می توانند با بی درکی خودشان کنار بیایند…

برای آدم های اهل هنر به همراه هنرت حرف بزن و برای آدم های گُم شده در جهان هم سکوت کن، سکوت کن، سکوت کن، چون نتیجه والا ترین نوع سکوت نوشتن است …

عکس: در باغ دولت آباد استان یزد، شانزدهم بهمن ماه ۱۳۹۸

همین و دگر هیچ…

آیلین عبدی

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز