نود و هشت خدا نگهدار…

در این روز های پایان سال خوب است کمی برای وجومان و برای روح و روان و عاشقانه هایمان زمان بگذاریم…
این متن می تواند در این باب به شما کمک کند😊

آخرین متن نوشته شده در حوالی آخرین روز های نود و هشتمین سالِ قرنِ بیست…
به نام خدا می خواهم از سالی بنویسم که جزر و مد دریای عاشقانه هایمان هر بار به گونه ای عجیب قدرت عشق را به رخ مان کشید. سیصد و شصت و اندی روز که گاه احساساتمان را به بازی گرفت و همه را خاکستر کرد و گاهی هم در شیرین ترین روزهایش هیجان روزی دلبرانه را با حضور عاشقانه آنهایی که دوستشان داریم در ذهنمان حک کرد.
در این هنگام از چهار فصلی می نویسم که دلهره خیالمان در تلخ‌ترین روزهایش در محاصره نگرانی در آمده بود.
سالی که همچون سال‌های دهه‌های گذشته عمرمان چرخش چرخ بی رحمش را با همان غرور همیشگی اش نشانمان داد و با دستِ گلچینش بی رحمانه مهربانانی را از شاخه چید و به یادگار برای خودش برد؛
و چیزی نگذاشت جز حس کردن جای خالی شان برای ما اهل زمین!…
می‌خواهم ساده بگویم بیایید اکنون نفرت های قلبمان را با نیتی به پاکی دوست داشتن هایمان از وجودمان خارج کنیم و بسپاریم به اسفندماه نود و هشت.
و با حس های خوبِ به جای مانده، عاشقانه هایمان را با قلمی از جنس ابدیت در روحمان ماندگار کنیم و بعد برای لبخند لبهای آنهایی که دوستشان دارید دعا کنیم‌…
اینگونه یک خاطره‌، یک حس خوب، و بارانی از جنس خوشحالی برای زندگی کردن در دنیایی که ۳۶۵ روز دیگر لایق آن بودیم در وجودمان نقش می بندد…‌
نمی دانم قرار است در نود و نهمین بهار زمینِ قرن ما چه اتفاق هایی بیفتد.
چه کسانی قرار است بمانند و چه کسانی چمدان رفتن بسته اند!
اصلا مشخص نیست که حتی آنهایی که دلمان را به وجود همیشگی شان قرص کرده‌ایم ۹۹ را می مانند و یا……
حتی خودمان، آری خودمان هم از سفر آسمانی امان خبر نداریم.
ولی مهم این است که اکنون با خیالی آسوده دفتر ۹۹ را باز کنیم و روحمان را با همه خوب ترین خاطرات ۹۸ غنی کنیم و با عشق در بهار جریان دهیم و با هم بودنمان را به دست فروردین بسپاریم.
همین و دگر هیچ
#آیلین_عبدی

مطالب مرتبط

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

طراحی و پشتیبانی : آسان پرداز